از یه چیزایی،یه آدمایی متنفرم.از دخترایی که قیافه های فِیک دارن و هزاری آرایش میکنن و شیش کیلو لوازم آرایش میمالن به صورتشون.با رژلب برا خودشون دهن میسازن،چشماشون در حد تَرَکِ نون روغنیه و با مداد و خط چشم ریمل دُرُشتش میکنن و بعد از سرِ حسادت به اونا که چشمای دُرُشتِ واقعی دارن،میگن سرنتیپیتی.صورتاشون مثل یه نقاشی میشه.خوب میشه،قابل تحمل میشه ولی دروغه،تقلبیه.به یه ذره آب و صابون...بعد اینجوری تو چشم پسرا خوشگل میشن،توقع پسرارو بالا میبرن،دوست پسرای متعدد می یابن و قربون صدقه های فراوون میشنون و اعتماد به نفسشون خدا میشه.دخترایی که بدون آرایش حال ما همجنساشونم ازشون بهم میخوره چه برسه به اونا که میمیرن برا مژگانِ بلندشون!!!هه!واقعا ننگ بر این دخترا و خاک بر سر پسرهای ظاهر بین:|

آرایش خوبه،عمل و جراحی زیبایی تا یه حدی خوبه،خوشگلاسیون خوبه،تیپ زدن خوبه، هرچیزی جای خودش خوبه؛تا وقتی که به حریم آدمای دیگه تجاوز نکنه،تا وقتی که دیگران رو اذیت نکنه،تا وقتی که حال دیگران رو به هم نزنه.عزیزی که هفته به هفته آرایشت پاک نمیشه و صورتت شسته نمیشه،یه ذره هم به اون بینوایی که داره به صورتت نگاه میکنه فکر کن.یه ذره به این فکر کن که با این قیافه ی ساختگیت ممکنه یه زندگی از هم بپاشه.یه دل بشکنه،یه بچه محبت پدرشو از دست بده،یه زن از چشم شوهرش بیوفته،یه دختر عشقش ولش کنه فقط بخاطر یه لحظه،یه نگاه،یه...در ضمن بیایم با خودمون صادق باشیم!آرایش میکنم بخاطر دل خودم،نه بخاطر زدنِ مُخِ بقیه!!!چه مسخره اس این حرف.اگه برا دل خودت آرایش میکنی؛پس گلِ من!چرا وقتی میرسی به یه جنسِ مذکر ناز و عشوه ات هزار برابر میشه؟!چرا وقتی دوستت میگه بریم بیرون دوس پسرمم هست رژلبت غلیظ تر میشه و صدای خنده هات بلندتر؟نه گل من!نه ما خریم نه شما زیاده از حد زرنگ.فقط بیایید با طبیعت مهربان باشیم.نخیر اشتباه شد.فقط بیایید با خودمان صادق باشیم.خودمان باشیم.به قول جدیدیا نَچرال باشیم،فِیک نباشیم.بذار اگه قراره کسی مارو میخواد بخاطر شخصیتمون باشه نه رنگ و لعابی که به یه ذره صابون بنده.بیایم شِت نزنیم به زندگی و روحیه ی بقیه.


پ.ن:یادمون باشه که همه میتونن نقاشی بکشن به صورتشون ولی دختر باید قیافش نچرال باشه ^_^