یه آدمایی هستن که نسبت بهشون حس خیلی خوبی دارم؛وقتی ابراز محبت میکنن از ته قلب خوشحال میشم و ذوق زده میشم.تعدادشون خیلی کمه انگشت شمارن اما یه آدمایی هستن که حس خاصی بهشون ندارم،یعنی کلا هیچ حسی ندارم و رأیم درموردشون ممتنعه ممتنع است و اصلا برام مهم نیست نظرشون درموردم چیه که ۹۰ درصد اونام نسبت به من بی حس هستن!!اما یه دسته ی سومی هستن که حسم بهشون منفیه!از بخت بد ۹۰ درصد این دسته ی سوم به شدت خودشون رو نسبت به من علاقمند نشون میدن!ده درصد دیگه که از من خوششون نمیاد واقعا خوبن!عاشقشونم که خودشون خودجوش سمت من نمیان و من مجبور نیستم تحملشون کنم چون به نظرم بدترین رفتار و ظالمانه ترین رفتار نسبت به یه آدم اینه که اون شخص بهت لطف داشته باشه و تو ازش بدت بیاد و باهاش رفتار بدی بکنی...بماند داشتم راجب اون ۹۰ درصد میگفتم!این نود درصدی که با من حال میکنن و یه جورایی به من لطف دارن،دوست داشتنشون عذاب آوره.حالا اگه دختر باشه که دوس داره دیگه!دستش درد نکنه و بیخیالش میشم اما اگر پسر باشد به شدت روی مخ اینجانب میرود تا جایی که یه حرکتی انجام میدم که دلش میشکنه و کنار میکشه...این بدترین اتفاقیه که ممکنه برام بیوفته چون واقعا دوست ندارم هیچ دلی رو بشکنم اما گاهی اوقات مورد عشق واقع شدن از طرف بعضیا عذاب دردناکیه...لطفا اولای عاشقی نظر طرف رو بپرسیم راجب خودمون و اگر دیدیم مثبت نبود خیلی شیک کنار بکشیم و عذابش ندیم...