یک نفر را در زندگی خودم خیلی بالا بردم،خیلی!که آن هم از محبت و انسان دوستی ام بود.فکر میکردم واقعا آن چیزی است که میگوید و راست میگوید و ظاهر و باطنش یکی است.اما دروغگو بود و متظاهر،باطنش با آنچه که نمایش میداد فرسنگ ها فاصله داشت و چه فاصله ی منفی ای...خلاصه که قلبم نشکست،ولی باعث شد دیدم نسبت به سایرین تغییر کند و دیگر گول نخورم.دیگر گول ظاهر انسانهای متظاهر را نخورم و به این راحتی کسی را باور نکنم.اما از آنجا که عآصی قوی است حاکم مطلقی است برای خودش،شد آنچه که من خواستم!بحث رو بیشتر باز نمیکنم که یه وقت فکر نکنین خدابیامرز شاه جلال الدین محمد بلخی داره مینویسه یا آغا محمد خان قاجار :| ولی خب... هیچوقت هیچکس نمیتونه به من به احترامی کنه...خوشحالم که بدون خون و خونریزی اونی شد که من خواستم ^_^ عآصی هیچوقت نمیبازه ... ~_•