یه وقتایی یه آدمایی یه چیزایی رو به آدم گوشزد میکنن که ممکنه واقعا تو مسیر خوشبختی آدم تاثیر بسزایی داشته باشه ولی از اونجایی که هیچوقت نخواستم که دیگران مسیر زندگیمو تعیین کنند و جوری بشه که بگن دیدی کاریو که من گفتم انجام دادی!اصلا دوست ندارم کسی فکر کنه تونسته حتی یک درصد روی مسیری که من انتخاب میکنم تاثیر بذاره.این زندگیه منه و من باید انتخاب کنم راهمو حتی اگه شده سرم به سنگ بخوره و مجبور بشم برگردم و از نو شروع کنم.که تاحالا این اتفاق زیاد هم پیش اومده و بزرگترین ضرر عمرمو دادم ولی به احدی اجازه ندادم برام تعیین تکلیف کنه و هیچوقت نگذاشتم زندگیم دستخوش تصمیمات دیگران بشه حتی غیرمستقیم.شاید به نظر لجبازی برسه ولی این زندگی،این دنیای دو روزه،مال ماست و ما باید راهی رو بریم که فردا روز اگر نتیجه دلخواه رو گرفتیم،با افتخار بگیم حاصل تلاش خودم بوده و اگرم شکست خوردیم،مجبور نباشیم انگشت اتهام رو سمت دیگری بگیریم؛بازم با غرور سینه سپر کنیم و مسئولیت بزبیاریمونو به عهده بگیریم.استفاده از تجربیات دیگران اونجوری که خودمون بدونیم داریم چیکار میکنیم خیلی خوبه ولی اینکه یه نفر از راه برسه و بگه این کارو بکن و ما همونو انجام بدیم فقط چون یه نفر گفته،حماقت محضه...

خیلی از عمرمو هدر دادم بخاطر ندونم کاری های خودم ولی مسئولیتش رو گردن گرفتم.حالا هم تو جایگاهی هستم که آرزوشو داشتم و باز هم به تصمیم خودم بود.از امروز به بعد هم هر کاری رو که بخوام انجام میدم به هیچکسم ربطی نداره!با این به تو ربطی نداره گفتنام بُرجَکِ خیلیا رو تخریب کردم ولی راضیم از خودم •_~